Literatura polska Książki dla melomanów

Wśród polskich książek literackich jest wiele takich, które skupiają się na muzyce. Niektóre z tych książek zawierają historie życia muzyków, a inne oferują ich estetykę artystyczną. Poniżej wymieniono niektóre z książek, które można polecić miłośnikom muzyki – sekcja ta została przygotowana przez autora serwisu ezwierzaki24.pl.

Życie Romana Ryterbanda

Podczas II wojny światowej polski kompozytor Roman Ryterband schronił się w Szwajcarii. Był aktywnym kompozytorem, dyrygentem i wykładowcą. Ryterband zdobył wiele nagród, w tym stypendium National Endowment for the Humanities i nagrodę Fundacji Kościuszkowskiej. Jest również znany jako założyciel Festiwalu Muzyki i Sztuki w Palm Springs.

Roman Ryterband urodził się w Łodzi 2 sierpnia 1914 roku. Studiował w Państwowej Akademii Muzycznej w Łodzi i na Uniwersytecie Warszawskim. Później udał się na Uniwersytet w Bernie w Szwajcarii, gdzie studiował muzykologię i uzyskał doktorat. W 1950 roku ożenił się z urodzoną we Włoszech Clarissą de Lazzari.

Ryterband mieszkał w Palm Springs w Kalifornii od 1967 do śmierci w 1979. Był również dyrektorem Palm Springs Festival of Music and Art oraz International Society of Contemporary Music. Jego muzyka zawierała wiele tradycyjnych elementów ludowych i religijnych. W Polsce jego muzyka pozostaje w dużej mierze nieznana.

Jego życie kompozytorskie rozpoczęło się pod koniec lat 30. od krótkich utworów fortepianowych. Jego muzyka często krzyżuje się z wczesnymi dwudziestowiecznymi modernistami. W jego muzyce zauważalne jest również włączenie elementów ludowych. Pisał utwory w różnych środkach muzycznego wyrazu, m.in. oprawy psalmów, orkiestrową muzykę baletową, orkiestrową i organową oraz pieśni. Porównywany jest do Benjamina Brittena, Debussy’ego i Ravela. W jego muzyce pojawiają się tradycyjne teksty i słowiańska muzyka ludowa.

Muzyka Romana Ryterbanda pozostaje w dużej mierze nieznana w Polsce, gdzie się urodził. Był aktywnym kompozytorem, dyrygentem, wykładowcą i artystą. Muzyka Ryterbanda obejmuje utwory na chór, orkiestrę, fortepian, organy, harfę niebieską i muzykę kameralną. W jego muzyce kameralnej często pojawiają się ciekawe zestawienia instrumentów.

Rodzina Romana Ryterbanda zginęła w Holokauście. Po II wojnie światowej mieszkał w Szwajcarii, Montrealu, Chicago i Palm Springs w Kalifornii.

Życie Szymona Laksa

Podczas Holokaustu Szymon Laks był więziony i cierpiał w obozach koncentracyjnych w Niemczech. Laks przeżył, a szczegóły jego przeżyć zostały później opublikowane w pamiętniku. Pamiętnik ten został przetłumaczony na język angielski jako Music of Another World.

Laks urodził się w Warszawie w 1901 roku. Studiował matematykę na Uniwersytecie Wileńskim i kompozycję w Konserwatorium Warszawskim. Później przeniósł się do Paryża. Rodzina wspierała jego muzyczne powołanie. Jego dwa pierwsze kwartety smyczkowe zaginęły. Studiował u czołowych kompozytorów, w tym Paula Vidala i Henri Rabauda.

Laks został członkiem Towarzystwa Młodych Muzyków Polskich w Paryżu. Jego brat Henryk pracował w przemyśle filmowym. Później został obywatelem francuskim. Muzyka Laksa była ponownie wydawana w ciągu pięciu do dziesięciu lat. Jego ostatnie dwa utwory powstały w październiku 1974 roku. Jego kompozycje są bardzo sugestywne, bliskie Ecole de Paris.

Muzyka Szymona Laksa pojawi się na koncercie w ramach Holocaust Education Week w Richmond Hill 6 listopada. Kwintet fortepianowy, który Laks skomponował w 1967 roku, mógł zostać rozpoczęty w czasie, gdy był więźniem obozu.

Muzyka Laksa inspirowana jest folklorem polsko-żydowskim. Wśród jego kompozycji znajdują się suity symfoniczne i kwartety smyczkowe. Pod pseudonimem komponował również partytury filmowe. Jego muzyka często wykorzystuje środki harmoniczne neoklasycyzmu.

Laks urodził się w rodzinie śpiewaków i muzyków. Był skrzypkiem i kompozytorem. Rodzice zachęcali go do muzycznego powołania, a jego bracia śpiewali w chórze synagogalnym w Warszawie. Na początku lat 20. wstąpił do Konserwatorium Polskiego w Paryżu. Później studiował kompozycję i dyrygenturę w Konserwatorium Warszawskim.

Kariera muzyczna Laksa zakończyła się niechlubnym epizodem. Jego ostatnie piosenki zostały ułożone do słów Ludwika Żuka Skarszewskiego.

Melancholia Zbigniewa Batko

Wśród wielu książek polskich autorów jedna na pewno się wyróżnia. To książka, która jest obowiązkową pozycją w biblioteczce każdego miłośnika literatury. Nie dość, że jest to jedna z najpiękniejszych książek pisarza, to jeszcze jest to jedna z najlepszych książek o muzyce.

Książka jest wytworem umysłu autora, a zarazem jednego z największych dotychczasowych twórców literatury polskiej. Jest to również bardzo ważna książka dla wielu polskich melomanów, gdyż stanowi doskonałą symbiozę muzyki i literatury. Kilka innych książek polskich autorów, które warto przeczytać to książki Michalskiej-Suchanek, Ochmańskiego i Grzybowskiego.

Książka jest dobrym wtajemniczeniem w świat literatury polskiej, a także w świat muzyki. Jest to książka naukowa, dobrze opracowana i zorganizowana, stanowiąca mnogość treści informacyjnych. Książka składa się ze wstępu, aneksu, bibliografii, części poświęconej muzyce i literaturze oraz rozdziału końcowego. Do książki dołączona została również płyta DVD. DVD prezentuje naukowe i dobrze przedstawione wprowadzenie do książki.

Książka jest dobrym podręcznikiem wprowadzającym do literatury polskiej, a także stanowi doskonałą symbiozę muzyki i literatury. Michalska-Suchanek, Kształcenie nauczycieli w kontekście integracji europejskiej oraz Tożsamość społeczna a nauczanie języków obcych.

Książka jest dobrym wstępem do świata literatury polskiej, ponieważ jest to książka naukowa, dobrze opracowana i zorganizowana, będąca pełną symbiozą muzyki, literatury i techniki. Książka jest też dobrym podręcznikiem wprowadzającym dla wielu polskich melomanów, gdyż jest to jedna z najlepszych książek o muzyce.

Estetyka muzyczna Józefa Kofflera

To, czy powinniśmy rozpatrywać estetykę muzyczną Józefa Kofflera w literaturze polskiej, jest pytaniem trudnym do odpowiedzi. Co więcej, trudno określić go jako twórcę jakiejś konkretnej tradycji estetycznej. Jest on syntezą różnych tendencji okresu międzywojennego, protoplastą dwudziestowiecznej awangardowej muzyki polskiej.

Proces twórczy Kofflera kształtowało kilka czynników, w tym radziecka polityka kulturalna, będąca wynikiem inwazji Armii Czerwonej na Zachodnią Ukrainę. Jego wczesne utwory pozostawały pod wpływem polskiego folkloru, neoklasycyzmu i europejskiej awangardy. Jednak swoje techniki kompozytorskie rozwinął w pełni dopiero pod koniec lat 20.

Styl dojrzałej muzyki Kofflera jest amalgamatem osiągnięć awangardy z przełomu lat 20. i 30. XX wieku, a także dziedzictwa kulturowego II Szkoły Wiedeńskiej. Styl Kofflera cechuje także formalna konwencjonalność, jasna, przejrzysta faktura oraz dwunastotonowy serializm.

Jego ostatnie dzieła reprezentują jednak syntezę socrealizmu i nie są pozbawione ambicji artystycznych. Styl Kofflera nie jest też organiczny, jest produktem wewnętrznego przymusu reagowania na zewnętrzne inspiracje.

Twórczość Kofflera nie została dobrze przyjęta w Polsce. Był skazany na brak zrozumienia w swoim kraju. Nieustannie prześladowała go konserwatywna krytyka.

Jego styl nie zawsze ma nadrzędny wpływ, ale synchroniczny związek między jego utworami jest wyraźny, o czym świadczą liczne nawiązania do innych kompozytorów. Był pierwszym polskim kompozytorem, który znalazł się pod wpływem nauk Arnolda Schoenberga.

Muzyka Kofflera często uważana jest za część polskiego dziedzictwa muzycznego, jednak nie zawsze tak jest. Niewiele jest jego utworów, które cieszą się jakimkolwiek uznaniem we współczesnej muzyce polskiej.

Życie Karola Rathausa

Wśród polskich kompozytorów, których muzyka uważana jest za ważną część zachodniej tradycji muzycznej XX wieku, był Karol Rathaus. Jego muzyka przez długi czas nie była znana, ale był on czołowym kompozytorem w Republice Weimarskiej. Był też jednym z pierwszych poważnych kompozytorów, którym zlecono napisanie partytur filmowych. Jego Mazurek i Trzy tańce polskie zostały skomponowane odpowiednio w 1941 i 1942 roku.

Choć Rathaus nie był marksistą, zdawał sobie sprawę ze swoich politycznych obowiązków. Był także członkiem Komisji Muzycznej Instytutu Kultury Polskiej. Walczył także o sprawy polskie w Izraelu. Współpracował także przy projektach filmowych dla Żydowskiego Związku Robotniczego Histadrut.

Podczas pobytu w Wiedniu Rathaus studiował u Franza Schrekera, który zachęcał go do rozwijania swojej indywidualności. Wahał się jednak, czy dołączyć do grona kompozytorów schoenberskich. Uważał, że symfonie nie przemawiają do publiczności. Był też nieco nieufny wobec politycznych aspektów modernizmu.

W 1925 roku na wystawie sztuki w Mannheim wprowadzono ideę Nowej Rzeczowości. Była to koncepcja, która działała równolegle w całych Niemczech. Chodziło o to, że muzyka niemiecka powinna być w syntezie między tonalnością a atonalnością.

Karol Rathaus wyemigrował do Berlina w styczniu 1933 roku. Był studentem Akademii Muzycznej w Wiedniu. Później studiował prawo w Wiedniu. W latach 30. pracował w żydowskim teatrze Habimah w Berlinie. Pomagał też w założeniu szkoły muzycznej.

W swoich artykułach Rathaus ujawniał swoje wartości muzyczne. Bronił też twórczości swojego muzycznego mentora, Franza Schrekera. Mimo to jego stosunki z kręgiem Schoenbergów były burzliwe.

Podobne tematy